Μ. Βασίλειος:
Μεγαλύτερη ἡ φθορὰ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ αἱρετικούς, ἀπὸ ἐκείνη μὲ τοὺς ἠθικῶς ἁμαρτάνοντες.
Οἱ λεγόμενοι ἀντι-Οἰκουμενιστές (καὶ ἰδιαίτερα οἱ τῶν διαφόρων ὀργανώσεων καὶ τῶν Ἀδελφοτήτων) ρίχνουν κατὰ προτεσταντικὸ τρόπο ὅλο τὸ βάρος τοῦ Νόμου στὴν στενὴν ἔννοιαν τῆς ἠθικῆς καὶ ἀσχολοῦνται αὐστηρὰ μὲ ταυτότητες καὶ ἄλλα κοινωνικῆς καὶ ἠθικῆς φύσεως θέματα διακόπτοντας παράλληλα τὶς σχέσεις μὲ τοὺς διαφωνοῦντες μὲ αὐτούς. Παρἀλληλα ὅμως σχεδὸν ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν κοινωνίαν μετὰ τῶν αἱρετιζόντων καὶ αἱρετικῶν, κάνοντας μάλιστα κάτι ἀδιανόητον διὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες· συνεργάζονται γιὰ τὰ ἠθικῆς φύσεως θέματα μὲ ἐκείνους παρόλο ποὺ αὐτοὶ πεισμόνως κηρύττουν ἢ σχίσμα (Γ.Ο.Χ. καὶ Οὐκρανοί σχισματικοί) ἢ αἱρετικὲς κακοδοξίες (Οἰκουμενισμός) καὶ κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, ποὺ ὑπὸ τῶν συγχρόνων Ἁγίων χαρακτηρίζονται ὡς παναιρετικοί.
Κι ἂν ἀντιλέξουν ὅτι τὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων δὲν εἶναι ἠθικῆς φύσεως ἀλλὰ θέμα σωτηρίας, τότε γεννιέται ἡ εὔλογη ἐρώτηση: Καὶ ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα τὀτε τί εἶναι;
Ἔτσι μὲ τοὺς μὲν διαφωνοῦντες στὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων ἀποφεύγουν τὴν κοινωνίαν, μὲ τοὺς δευτέρους δέ (τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους ἐν προκειμένῳ καὶ διαφόρους σχισματικούς) ἐπικοινωνοῦν, καὶ συλλειτουργοῦν, καὶ ἐπιτρέπουν ὡς πνευματικοί, νὰ ἐπικοινωνοῦν καὶ νὰ εὐλογοῦνται τὰ πνευματικά τους παιδιὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς αὐτούς. Διαγράφουν ἔτσι τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, καὶ δείχνουν ὅτι ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ μία κακὴ νοοτροπία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ μία ἀπὸ τὶς κεφαλὲς τῆς Λερναίας Ὑδρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον, ὅτι στὸ παρατιθέμενο κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, ὁ Ἅγιος θεωρεῖ περισσότερον ἐπικινδύνους τοὺς αἱρετικούς, ἀπ’ ὅ,τι τοὺς ἠθικῶς ἁμαρτάνοντας!
Πρὸς ἐνημέρωσή τους καὶ ἀφορμὴ ἀφυπνίσεως τῶν ἀναγνωστῶν καταθέτουμε τὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου. Ἀναλογιζόμενοι τὴν εὐθύνη τῶν ψυχῶν ποὺ καθοδηγοῦν καί, φυσικά, τῆς δικῆς τους ψυχῆς, ἂς μελετήσουν τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου, καὶ ὁ Θεὸς ἂς τοὺς φωτίσει νὰ ἀποκομίσουν πνευματικὸν ὄφελος.
Α.Τ.
Κείμενο:
ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κʹ.
Εἰ χρὴ τὸν ἐν ἁμαρτίαις ἐξετασθέντα φεύγειν τὴν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους κοινωνίαν, ἢ καὶ πρὸς τοὺς κακῶς ζῶντας διακρίνεσθαι.
ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ.
Τοῦ Ἀποστόλου εἰπόντος, Στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπὸ παντὸς ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος, καὶ μὴ κατὰ τὴν παράδοσιν, ἣν παρέλαβον παρ' ἡμῶν, καθόλου παντὶ πᾶσα κοινωνία παντὸς ἀπηγορευμένου πράγματος κατά τε νοῦν καὶ λόγον, καὶ πρᾶξιν ἐπιβλαβὴς καὶ ἐπικίνδυνος. Τοὺς δὲ ἐν ἁμαρτίαις ἐξετασθέντας καὶ πλέον ἀκριβεύεσθαι χρή.
Πρῶτον μὲν, ὅτι ὀλισθηροτέρα ἡ ψυχὴ πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστόν ἐστιν, ἡ ἐν συνηθείᾳ ταύτης γενομένη· ἔπειτα δὲ, ὅτι, καθάπερ ἐπὶ τῶν τὰ σώματα ἀσθενούντων ἡ ἐπιμέλεια τὴν ἐπιτήρησιν ἀκριβεστέραν ἔχει, ὡς καὶ τὰ ὠφελοῦντα τοὺς ὑγιαίνοντας παραιτεῖσθαι πολλάκις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τὴν ψυχὴν ἀῤῥωστησάντων πολὺ πλείονος χρεία τῆς παραφυλακῆς καὶ τῆς ἐπιμελείας. Ὅση δέ ἐστιν ἐκ τῆς πρὸς τοὺς ἁμαρτάνοντας κοινωνίας ἡ βλάβη, παρίστησιν ὁ αὐτὸς Ἀπόστολος ἐπὶ τοιαύτης ὑποθέσεως εἰπών· Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ. Εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς ἠθικοῖς σφαλλομένων τοσαύτη ἐστὶν ἡ βλάβη, τί χρὴ λέγειν περὶ τῶν περὶ Θεοῦ κακοδοξούντων, οὓς ἡ κακοδοξία οὐδὲ ἐν τοῖς ἄλλοις ὑγιαίνειν ἐᾷ, παραδιδομένους ἅπαξ δι' αὐτὴν τοῖς τῆς ἀτιμίας πάθεσιν;
(Μ. Βασιλείου, Κεφάλαια τῶν Ὅρων τῶν κατὰ Ἐπιτομήν)
