τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Μία μεγάλη πληγὴ τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι πολλοὶ μιλοῦν, ἀλλὰ λίγοι πράττουν. Πολλοὶ κάνουν μὲ περισσὴ ἔπαρση τὸν δάσκαλο ἀλλὰ τὸν λόγο ποὺ διδάσκουν δὲν τὸν κρατοῦν. Δηλ. πολλοὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία ἀσυνέπεια, ἀφοῦ ἄλλα γράφουν καὶ ἄλλα κάνουν. Καὶ δὲν σταματοῦν μόνο στὴν ἀσυνέπεια, ἀλλὰ ἐπικαλοῦνται γιὰ τὴν στάση τους καὶ τοὺς Ἁγίους χρησιμοποιώντας τὴν διδασκαλία τους ἐπιλεκτικά καὶ παρουσιάζουν ἑαυτοὺς ὡς μιμητὲς τῶν Ἁγίων. Ἔτσι μὲ ἀφορμὴ τὴν αὐριανὴ ἑορτὴ τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, μιλοῦν γιὰ τὴν διδασκαλία του χωρὶς ὅμως νὰ τὴν ἐφαρμόζουν.
Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ εἶχε ἀμέσως μετὰ τὸ Κολυμπάρι ἀποτειχιστεῖ, οἱ ἴδιοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν μιμήθηκαν τὸν Ἅγιο μετὰ τὸ Κολυμπάρι, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν καὶ δὲν ἀποτειχίζονται (μυστικὴ ἢ κρυφὴ ἀποτείχιση δὲν ὑπάρχει), φθάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο πάλι μὲ περισσὴ ἔπαρση νὰ αὐτοανακηρύσσονται καὶ εἰδήμονές της ἀνακαλύπτοντας ξαφνικά... τὸν τροχό.
Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα δὲν θὰ συλλειτουργοῦσε μὲ κληρικοὺς ποὺ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους διότι «πλὴν μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» οἱ ἴδιοι ὅμως συλλειτουργοῦν καὶ μνημονεύουν οἰκουμενιστὲς καὶ φιλοσχισματικούς (βλ. Οὐκρανία) ἐπισκόπους. Καὶ ὄχι μόνο μνημονεύουν ἀλλὰ καὶ στηρίζουν βλάσφημους καὶ αἱρετικοὺς ἐπισκόπους ὅπως π.χ. ὁ Περιστερίου Γρηγόριος ποὺ ἀπομάκρυνε τὸν Ἐσταυρωμένο πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.
Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ συμβούλευε τοὺς πιστοὺς νὰ συμπροσεύχονται μὲν, ἀλλὰ νὰ μὴν δέχονται τὴν Θεία Κοινωνία ἀπὸ κληρικοὺς ποὺ ναὶ μὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀπὸ φόβο ἢ συμφέρον ὅμως δὲν ἀποτειχίστηκαν καὶ δὲν σκέφτονται ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι ἀνήκουν σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία, ἄρα πῶς μιλοῦν γιὰ ἀποτείχιση καὶ πῶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο στοὺς ἄλλους; Οὔτε μετανοοῦν οὔτε ὁμολογοῦν τουλάχιστον τὴν ἀδυναμία τους (ἂν ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὴ ὑπάρχει). Ξεχνοῦν ὅτι στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει ἕνα ἀδιάσειστο κριτήριο εὐσεβείας ἐν καιρῶ αἱρέσεως, ὁ διωγμός. Ὁ ἀσυνεπής, ὁ δειλός, ὁ ὑποκριτής, ὁ συμβιβασμένος δὲν διώκεται Ὁ Ἅγιος ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ αὐτοὺς διδάσκει: "οὐδεμία γάρ κοινωνία, ὦ φιλότης, δεδιωγμένοις καί ἀδιώκτοις καί οὐ μόνον ἀδιώκτοις, ἀλλά καί ὑποτελοῦσι τοῖς διώκταις" (Ἐπιστολή Βασιλείῳ ἡγουμένῳ P.G. 99, 1449Α).
Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα δεν θὰ δεχόταν σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ὄχι μόνον αὐτὸν ὁ ὁποῖος αἱρετίζει, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ὁ ὁποῖος δὲν ὀρθοδοξεῖ κατὰ πάντα ἔστω καὶ ἂν ὑποτεθεῖ, ὅτι εἶναι ἕνας ἀπόστολος ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό. Οἱ ἴδιοι ὅμως καταδικάζουν ὡς σύνοδος (δηλ. αὐτὸ ποὺ κατηγοροῦν τὸ κάνουν οἱ ἴδιοι) ὅσους σκέφτονται ἔτσι καὶ δὲν κοινωνοῦν μὲ ὁλόκληρο τὸ ἱερατεῖο λογω αἱρέσεως ὡς παρασυναγωγή, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἔχουν δίκιο. Ὁ ἅγιος ὅμως χαρακτήρισε ὡς παρασυναγωγὴ τοὺς αἱρετίζοντες ἱερεῖς καὶ τοὺς κοινωνοῦντες μὲ αὐτούς καὶ ὄχι τοὺς ὀρθόδοξους: "Συγκροτήθηκε λοιπὸν σύνοδος ἀληθινὰ παρανόμων καὶ συνέδριον μοιχῶν... Καὶ δὲν σταμάτησαν μάλιστα μέχρι τοῦ σημείου αὐτοῦ (ἀλλὰ προχώρησαν περισσότερο) συστήνοντας παρασυναγωγὴ μὲ προηγούμενη συνέλευση μὲ τὴν ἀποδοχὴ καὶ συλλειτουργία ἐκείνου ποὺ στεφάνωσε τοὺς μοιχούς, σύμφωνα μὲ τὸν θεῖο Βασίλειο." (Έπιστολή Λέοντι πάπᾳ Ῥώμης, σελ. 158-163, Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ Ἀσκητικῶν, Θεοδώρου Στουδίτου Ἐπιστολές, 18Β΄).
Δὲν σκέφτονται ὅτι αὐτὴ τὴν στιγμὴ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἐπίσκοπος στὴν Ἑλλάδα ποὺ νὰ ἔχει διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος εἶναι ξεκάθαρος: "τοῦ τε ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος, μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν. Πῶς δὲ οὐ κοινωνία, εἴπερ δεῖ καθέζεσθαι ἐν τόπῳ τοιούτῳ, κἀκ τῶν τοιούτων σιτίζεσθαι;" (Migne 99, 1392D). Καὶ ὁ Ἅγιος μλώντας γιὰ τοὺς ἀσυνεπεῖς κληρικούς εἶναι ξεκάθαρος: "Καὶ εἰ φίλοι κατὰ Θεόν, πῶς τῇ κοινωνίᾳ τῶν ἑτεροδόξων κοινωνοῦντες; οὐ γὰρ φίλοι οἱ τοιοῦτοι ἀληθινοὶ καὶ πιστοί» (Φατ. 48, 137, 238. –Migne 99, 1081)." Δὲν εἶναι φίλοι τοῦ Θεοῦ ὅσοι κοινωνοῦν μὲ αἱρετίζοντες κληρικούς. Αὐτὰ ὅμως τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου δὲν ἀγγίζουν τὴν καρδιά τῶν ἀσυνεπῶν, διότι δὲν γράφουν γιὰ νὰ νοηθήσουν ἀλλὰ γιὰ αὐτοπροβληθοῦν.
Λένε ὅτι ἂν ὁ Ἅγιος ζοῦσε σήμερα θὰ φρόντιζε μὲ ἐπιστολὲς καὶ ὀργάνωση γιὰ τὸ ποίμνιο καὶ τὴν σωτηρία του, οἱ ἴδιοι ὅμως τὸ ὑβρίζουν καὶ τὸ ὑποτιμοῦν συνεχῶς μὲ ἀπαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Δὲν ἐνδιαφέρονται οὔτε ποῦ οὔτε πῶς οὔτε πόσο συχνὰ θὰ λειτουργεῖται τὸ ποίμνιο. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἀναγνωσιμότητά τους. Μάλιστα μιλοῦν γιὰ ἑνότητα, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι δὲν στήριξαν καμία προσπάθεια ἑνότητας οὔτε συμπορεύθηκαν, διότι ἀναζητοῦν τὸν ρόλο τῆς αὐθεντίας καὶ τοῦ πρωτείου.
Γιὰ τέτοιου εἴδους "ἑρμηνευτὲς τῶν Ἁγίων" εἶχε γράψει ὁ ἀείμνηστος Ἰ. Κορναράκης:
