Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

                                  

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: Η’ 41 – 56.

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν προς τον Ιησούν ανήρ ώ όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ήν αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δέ τω υπάγειν Αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον Αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος απο ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου Αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς: τίς ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δέ πάντων, είπεν ο Πέτρος και οι σύν αυτώ: επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τίς ο αψάμενός μου; Ο δέ Ιησούς είπεν: ήψατό μου τις’ εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. Ιδούσα δέ η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε, και προσπεσούσα αυτώ δι’ ήν αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. Ο δέ είπεν αυτή: θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην. Έτι Αυτού λαλούντος, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ, ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τον διδάσκαλον. Ο δέ Ιησούς ακούσας, απεκρίθη αυτώ λέγων: μή φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Ελθών δέ εις την οικίαν, ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μή Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δέ πάντες και εκόπτοντο αυτήν. Ο δέ είπε: μή κλαίετε, ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων Αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δέ εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησε λέγων: η παίς, εγείρου. Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτοίς. Ο δέ παρήγγειλεν αυτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός.

Απόδοση:

Εκείνη την εποχή, ήρθε προς τον Ιησού κάποιος που τον έλεγαν Ιάειρο και ήταν άρχοντας της συναγωγής. Αυτός έπεσε στα πόδια του Ιησού, και τον παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη δώδεκα χρονών, που ήταν ετοιμοθάνατη. Την ώρα που ο Ιησούς βάδιζε προς το σπίτι, τα πλήθη τον περιέβαλλαν ασφυκτικά. Κάποια γυναίκα, που υπέφερε από αιμορραγία δώδεκα χρόνια και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους γιατρούς, χωρίς κανένας να μπορέσει να την κάνει καλά, πήγε πίσω από τον Ιησού, άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε. Τότε ο Ιησούς είπε: «Ποιος με άγγιξε;» Ενώ όλοι αρνιούνταν, ο Πέτρος και όσοι ήταν μαζί του έλεγαν: «Διδάσκαλε, οι όχλοι έχουν στριμωχτεί κοντά σου και σε πιέζουν, κι εσύ λες ποιος με άγγιξε;» Ο Ιησούς όμως είπε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη». Μόλις η γυναίκα είδε ότι δεν ξέφυγε την προσοχή του, ήρθε τρέμοντας κι έπεσε στα πόδια του και μπροστά σ’ όλο τον κόσμο του είπε για ποια αιτία τον άγγιξε, κι ότι είχε γιατρευτεί αμέσως. Εκείνος της είπε: «Θάρρος, κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε∙ πήγαινε στο καλό».

Ενώ ο Ιησούς ακόμα μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «Η κόρη σου πέθανε∙ μην ενοχλείς πια το δάσκαλο». Όταν το άκουσε ο Ιησούς, του είπε: «Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί». Φτάνοντας στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα μαζί του, εκτός από τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, καθώς και τον πατέρα και τη μητέρα του κοριτσιού. Όλοι έκλαιγαν και τη θρηνολογούσαν. Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Μην κλαίτε∙ δεν πέθανε αλλά κοιμάται». Εκείνοι τον περιγελούσαν, βέβαιοι πως είχε πεθάνει. Ο Ιησούς αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το κορίτσι από το χέρι και του είπε δυνατά: «Κορίτσι, σήκω!» Το πνεύμα της επέστρεψε, κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Ο Ιησούς τότε διέταξε να της δώσουν να φάει. Οι γονείς της έμειναν κατάπληκτοι. Εκείνος όμως τους είπε να μην πουν σε κανέναν τι είχε γίνει.

(Επιμέλεια: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)

Λόγος του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Το έργον επρόφθασε τους λόγους, και οι Φαρισαίοι απεστομώθησαν ακόμη περισσότερο. Διότι ήταν αρχισυνάγωγος αυτός που ήλθε, και το πένθος βαρύ. Το παιδί μονογενές και στο άνθος της ηλικίας του, μόλις δώδεκα ετών. Και το ανέστησε δια μιάς. Εάν δε ο Λουκάς λέγει ότι ήλθαν και είπαν «μη σκύλλε, μη ταλαιπωρείς τον διδάσκαλον’ τέθνηκε γαρ», θα απαντήσωμε τούτο, ότι το «άρτι ετελεύτησε» το είπεν εκείνος στοχαζόμενος τον χρόνο της οδοιπορίας ή για να επαυξήσει την συμφορά. Συνηθίζουν, όσοι παρακαλούν, να μεγαλοποιούν με τα λόγια την συμφορά τους, και να προσθέτουν κάτι επιπλέον ώστε να προσελκύσουν περισσότερο τους ικετευομένους. Κοίτα όμως την απλοϊκότητά του. Δύο πράγματα απαιτεί από τον Χριστόν, και να έλθει ο ίδιος, και να βάλει το χέρι του επάνω. Πράγμα που σημαίνει ότι η μικρή ανέπνεε ακόμη όταν την άφησε. Το ίδιο απαιτούσε και εκείνος ο Σύρος Νεεμάν από τον Προφήτην. Ζητούσε, λέγει, και να εξέλθει, και το χέρι να βάλει επάνω. Πράγματι, όσοι είναι πιο παχείς στον νου, χρειάζονται και την όραση και τα αισθητά πράγματα.

«ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή Ζ΄ Λουκά – Κάποιες πτυχές του μυστηρίου του θανάτου

                                            

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-11-1997]    (Β 365)

     Ο Κύριος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την Γαλιλαία στην Ιουδαία. Και ο λαός Τον υποδέχεται με ενθουσιασμό, γιατί «ἦσαν», όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, « ἦσαν πάντες προσδοκῶντες αὐτόν». Τον περίμεναν με χαρά -το «προσδοκῶ», επί αγαθών πραγμάτων. Τον περίμεναν με χαρά. Τα πλήθη είχαν αναγνωρίσει την αξία της παρουσίας του Χριστού, έστω κι αν ακόμη δεν εγνώριζαν του Ποιος ήταν ο Ιησούς ως ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

       Ανάμεσα στο πλήθος ήταν κι ένας αρχισυνάγωγος, που το όνομά του ήταν Ιάειρος. Αυτός ήλθε, αφού γονάτισε μπροστά εις τον Ιησούν, και Τον παρακαλούσε να θεραπεύσει την δωδεκαετή θυγατέρα του, μονογενές παιδί, δεν είχε άλλο παιδί, που εκινδύνευε να πεθάνει. Κι ενώ ο Κύριος επορεύετο προς το σπίτι του Ιαείρου, κάποιος υπηρέτης του φθάνει λέγοντας ότι «Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τόν διδάσκαλον». «Η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς περισσότερο τον διδάσκαλον». Δηλαδή «να μην έρθει στο σπίτι, μην τον ενοχλείς».

     Μπορούμε να εννοήσομε, αγαπητοί μου, τα αισθήματα, την καρδιά του Ιαείρου, εκείνη την στιγμή; «Δεν πρόλαβε να πάει ο Κύριος; Δεν πρόλαβε να την θεραπεύσει; Πέθανε;…». Πολύ οδυνηρά αισθήματα πραγματικά. Επόμενον, λοιπόν, ήταν να κλονιστεί. Και τότε ο Ιησούς τού λέγει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται». «Μόνον να πιστεύεις και θα σωθεί». Αλήθεια, τι παρήγορος είναι αυτή η φωνή του Χριστού την ώρα εκείνη! : «Μὴ φοβοῦ». Όμως τι συνιστά αυτή η φράσις του Κυρίου; Τι ήθελε να πει; Να πιστεύει. Την πίστιν ήθελε να πει.

Περί κακού ή διαβόλου, Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

                                        

Περί κακού ή διαβόλου

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως 

Διαβλέπω ότι πολλοί εκπλήττεσθε ακούγοντας ακόμη και το όνομα διάβολος, και με θεωρείτε άνθρωπο οπισθοδρομικό και όχι του πολιτισμένου αυτού αιώνα, επειδή φρονώ και λέγω τέτοιες φαντασιώδεις και ανύπαρκτες ιδέες του μεσαίωνα. Και βεβαίως, ποιος από εμάς δεν έχει ακούσει τις πιο ανόητες γνώμες περί κακού ή διαβόλου πολλών, οι οποίοι, όχι αστειευόμενοι, αλλά σοβαρολογώντας λέγουν: «Τι θα πει διάβολος; Διάβολος είναι ο άνθρωπος». Ακούτε, αγαπητοί αδελφοί, φρικτή βλασφημία, προερχόμενη από παχυλή αμάθεια; Ο άνθρωπος, το ύψιστο των δημιουργημάτων στον ορατό κόσμο, να λέει τον όμοιό του και κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπο διάβολο!

Ω! πόσα κακά προξενεί η κουφότητα και η αλαζονεία, σε συνδυασμό με την ημιμάθεια! Άλλοι πάλι, εντελώς άγευστοι των Αγίων Γραφών, διατείνονται πεισματωδώς, ότι η ιδέα περί της υπάρξεως του διαβόλου είναι αντίθετη των Ιερών Γραφών. Αλλά εμείς, αντί ν’ απαριθμούμε τις ανόητες περί κακού ή διαβόλου ιδέες πολλών, εκθέτουμε πολύ περιληπτικά τις περί κακού ή διαβόλου ιδέες της Φιλοσοφίας και της Αγίας Γραφής.

Όσοι από τους προγόνους μας φιλοσόφησαν απλανώς περί των πραγμάτων του κόσμου, εύρισκαν πόρισμα της έρευνάς τους ότι υπάρχει Νους μέγας, Νους τέλειος και αγαθός, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν αρμονικότατα, και ότι το τελειότατο των δημιουργημάτων του είναι ο άνθρωπος, τον οποίο Αυτός έφερε στο είναι για να ευδαιμονεί και να απολαμβάνει τα αγαθά Του.

Ο Παπακώστας, άλλο ένα πρότυπο ιερέως, που ελέγχει τους σημερινούς επαγγελματίες!

Ο Παπακώστας μπροστά στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε το 1841 στην Μικρόπολη .

Ας θυμηθούμε την ιστορία ενός αληθινού αγωνιστή, ενός άξιου ιερέα που σηκώσε στις πλάτες του τα δύσκολα χρόνια της πατρίδας μας στη Μικρόπολη και την ευρύτερη περιοχή (Καλαπότι, Χαριτωμένη, Καλή Βρύση, Γραμμένη).

Ο Παπα-Κώστας δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος. Τελειόφοιτος του Γυμνασίου Σερρών, εγγράμματος και βαθιά σεβαστός από την εκκλησία αλλά και από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής .

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών της Μακεδονίας .

Σε εποχές που οι ιερείς δεν είχαν μισθό από την Εκκλησία ούτε παγκάρι, εκείνος όργωνε την περιοχή με το γαϊδουράκι του για να λειτουργήσει αφιλοκερδώς σε τέσσερις εκκλησίες, να παντρέψει και να βαφτίσει – ακόμα και κάτω από τις καρυδιές, όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες.

Περὶ πίστεως. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

σ.σ. Αξίζει να διαβαστεί μέχρι τέλους


                            

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, εἶνε ὁ ἱδρυτὴς τῆς ἁγίας μας θρησκείας, εἶνε ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας. Δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι· δὲν εἶνε ἕνας φιλόσοφος, ἕνας μεγάλος ἄνδρας τῆς ἱστορίας. Εἶνε κάτι παραπάνω. Εἶνε παραπάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς μεγάλους, παραπάνω ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἁγίους, παραπάνω ἀπὸ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους· εἶνε ὁ βασιλεὺς τῶν ἀγγέλων, εἶνε τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος, εἶνε Θεός! Κι ἂν ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι σιωπήσουμε, καὶ οἱ πέτρες ἀκόμα θὰ φωνάξουν ὅτι «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.). Θεός! Τὸ φωνάζουν τὰ θαύματά του. Πόσα θαύματα; Ἀναρίθμητα· ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ τὰ μετρήσῃ. Ἂν μετράῃ κανεὶς τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ, τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης, τὰ φύλλα τῶν δασῶν, τότε μπορεῖ νὰ μετρήσῃ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Δύο θαύματα τοῦ Χριστοῦ διηγεῖται σήμερα τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 8,41-56)· τὸ ἕνα εἶνε θεραπεία μιᾶς γυναίκας, τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἀνάστασι μιᾶς κόρης. Ἂς τὰ δοῦμε κάπως λεπτομερέστερα.

Το ποίμνιο αρχίζει να λέει οχι στην αυτοπροβολή των επισκόπων!

Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ, ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ

Στα ονομαστήρια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου, οι ιερείς και οι ιεροψάλτες στάθηκαν στις θέσεις τους. Ο λαός, όμως, το ποίμνιο για το οποίο υπάρχει η ποιμαντική διακονία, ήταν αισθητά απών. Και οι άδειες καρέκλες καταγράφηκαν από τις κάμερες.

Κατά τις πληροφορίες που έχουν τεθεί υπόψη μας, ο ίδιος ο Μητροπολίτης κατέβαλε το κόστος μετάδοσης από τον εκκλησιαστικό σταθμό 4Ε. Αν αυτό ισχύει, ποιο ήταν το ποσό και ποιος ήταν ο σκοπός της μετάδοσης; Για να μεταφερθεί σε όλη την Ελλάδα η εικόνα μιας πανηγυρικής ακολουθίας ή, τελικά, η σιωπηλή μαρτυρία των άδειων καθισμάτων;

Η λατρεία δεν είναι τηλεοπτικό θέαμα. Είναι σύναξη του λαού του Θεού. Ο κλήρος και οι πιστοί αποτελούν το σώμα της Εκκλησίας· ο ποιμένας καλείται να οδηγεί το ποίμνιο, να το ποιμαίνει με αγάπη και να το κρατά κοντά στον Χριστό. Όταν ο λαός απομακρύνεται, οι άδειες θέσεις δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι ένα κάλεσμα για αυτοκριτική, μετάνοια και επιστροφή.

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

                                            

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Στη βουλγαρική κατοχή κάηκε το χωριό Βαθύλακκος. Οι κάτοικοι έμειναν δίχως και αυτά τα απολύτως αναγκαία. Ο όσιος Γεώργιος μόλις το έμαθε, ό,τι είχε το μοναστήρι τους τα έστειλε· κρεββάτια του ξενώνος, καρέκλες, τρόφιμα, ρούχα και λοιπά.

Ο όσιος Γεώργιος πρόσφερε αφειδώλευτα μεγάλη ελεημοσύνη στην πόλη της Δράμας. Εκτός από τους φυλακισμένους, φρόντιζε τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους. Ό,τι χρήματα του έδιναν για σαρανταλείτουργα ή μνημόνευση ονομάτων, τα δαπανούσε στην καλή θυρωρό των ουρανών, τη φιλανθρωπία.

Ένας συγγενής του οσίου ανέφερε πως κάποτε ο υιός του είχε επισκεφθεί το μοναστήρι. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αχ να μου έδινε ο Γέροντας κάτι που το έχω τόση ανάγκη». Πράγματι ήταν πολύ φτωχός. Όταν έφθασε, χωρίς να προλάβει να πει τίποτε, του είπε ο όσιος: «Πήγαινε στο αναλόγιο της εκκλησίας και θα βρεις ένα κομπόδεμα, είναι για σένα…». Ο ίδιος αναφέρει: «Ήταν πολύ ελεήμων, συνέχεια φόρτωνε ζώα με διάφορα τρόφιμα και τα μοίραζε σε φτωχές οικογένειες κοντινών χωριών».

Η Μόσχα στην Αφρική: ένας ιδιότυπος εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός

Ο αγώνας πρωτείου μεταξύ Βαρθολομαίου και Κυρίλλου συνεχίζεται           

                                

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχει μια βαθιά προσβολή προς την ίδια την Εκκλησία όταν η δίψα για εξουσία εμφανίζεται ως ποιμαντική μέριμνα. Όταν η επέκταση βαφτίζεται ιεραποστολή, η δημιουργία τετελεσμένων παρουσιάζεται ως προστασία των πιστών και η παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης επιστρατεύει το όνομα της Ορθοδοξίας για να δικαιολογηθεί.

Αυτή την προσβολή διαπράττει η εκκλησιαστική ηγεσία της Μόσχας με την εγκατάσταση και την εδραίωση παράλληλης δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρική.

Η απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2021 είναι αποκαλυπτική: η ρωσική Σύνοδος συγκρότησε Εξαρχία Αφρικής, δημιούργησε δύο εκκλησιαστικές περιφέρειες και ανακοίνωσε την αποδοχή 102 κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ χώρες. Στο ίδιο το ρωσικό κείμενο, η ενέργεια συνδέεται ευθέως με τη στάση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας απέναντι στην ουκρανική αυτοκεφαλία.Δηλαδή η Εκκλησία της Μόσχας φέρεται εκδικητικά κατά τρόπο απαράδεκτο. 

Η αλληλουχία επιτρέπει μια σαφή πολιτική και εκκλησιαστική ανάγνωση: η Αλεξάνδρεια διαφώνησε με τη Μόσχα και η Μόσχα μετέφερε την αντιπαράθεση μέσα στο ποίμνιό της. Η Αφρική έγινε πεδίο αντιποίνων για μια απόφαση που αφορούσε την Ουκρανία.

Αυτή είναι η λογική  της αυτοκρατορίας: όποιος δεν ευθυγραμμίζεται, τιμωρείται.

Τί είναι αίρεσις; «ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

                          ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΑΙΡΕΣΙΣ;

                                      

ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ:

«ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου».

... Αίρεσις είναι η δηλητηριώδης τροφή της ψυχής· είναι η νοθεία των σωτηρίων φαρμάκων· είναι η υποκλοπή της ιεράς παρακαταθήκης· είναι η παραχάραξις των νομισμάτων της αληθείας· είναι η παραποίησις του τελείου· είναι η παρέκλισις εκ της ορθής γραμμής την οποίαν χαράσσει ο λόγος του Θεού. Αίρεσις είναι η παραδοχή θρησκευτικών ιδεών, τας οποίας η Εκκλησία καταδικάζει ως ψευδείς και αντικειμένας εις την ορθήν αυτής πίστιν. Αίρεσις είναι έγκλημα κατά του κύρους και της αυθεντίας της Εκκλησίας την οποίαν ο Χριστός ίδρυσεν ως στύλον και εδραίωμα της αληθείας.

Αλλ' ο κόσμος σήμερον δεν δίδει σημασίαν εις την σοβαρότητα του εκ της αιρέσεως κινδύνου.

Σημείον και τούτο των καιρών.

Ω κόσμε! Προσέχεις τα μικρά. Προσέχεις το γάλα σου να είναι γνήσιον, η τροφή σου να είναι καθαρά και βιταμινούχος, τα φάρμακά σου να είναι δραστήρια, τα νομίσματά σου και τα χαρτονομίσματά σου να μη είναι κίβδηλα, τα αρχαιολογικά σου μνημεία να μην υποστούν την παραμικράν φθοράν, τα μέσα συγκοινωνίας, με τα οποία κάνεις τα ταξίδια σου, να μην παρεκκλίνουν από τας γραμμάς των.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

                        

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο. Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.

Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.

Η προειδοποίηση του π. Αθανασίου Μυτιληναίου που έγινε πραγματικότητα (βίντεο από 3:40)!

«ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΓΙΝΕ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ» π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

youtube.com

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα. Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

                                           

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας 

Δεν ακούει ο Θεός εκείνες τις προσευχές που δεν Του είναι ευάρεστες. Δεν δέχεται τις παρακλήσεις που στρέφονται κατά των ανθρώπων. Όταν, παραδείγματος χάριν, του ζητούμε να τιμωρήσει τους δικούς μας εχθρούς. Πολλές φορές ασυνείδητα ζητούμε στις προσευχές μας κάτι βλαβερό για τον πλησίον· τέτοιες ευχές ο Θεός δεν εισακούει. Και όταν ο θείος απόστολος Παύλος προσευχόταν να απαλλαχθεί από τις διώξεις και προσβολές του χαλκευτή Αλέξανδρου, δεν τον άκουσε ο Θεός. Αρνήθηκε την παράκλησή του αυτή. «Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται», του είπε ο Κύριος (Β’ Κορ. 12:9)

Όταν δεν έχουμε δύναμη, τότε είμαστε δυνατοί και έχουμε παρρησία στον Κύριο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μόνο πνευματικά αγαθά να ζητούμε από τον Θεό, και όχι αυτά που στην αφροσύνη μας εμείς τα θεωρούμε καλά. Ο Θεός καλύτερα από μας γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και τι μας είναι ωφέλιμο. Μας δίνει πάντα αυτά που μας χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις, και το είδαμε σήμερα, όταν τιμωρούνται όχι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ολόκληρος ο λαός.

Προσευχόμαστε κάθε μέρα και με ζήλο παρακαλούμε τον Κύριο να σταματήσουν οι βροχές που καταστρέφουν τους αγρούς μας. Και όμως δεν σταματούν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ακούει τις παρακλήσεις μας ο Θεός και δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να τον ικετεύουμε; Όχι. Πρέπει να ξέρουμε ότι όταν ο Θεός στέλνει συμφορά που πλήττει ολόκληρο τον λαό, τότε όλος ο λαός πρέπει να Τον ικετεύει για σωτηρία. Πρέπει όλοι να κάνουν αυτό που έκαναν κάποτε οι κάτοικοι της Νινευή, όταν έμαθαν από τον προφήτη ότι αποφάσισε ο Θεός να καταστρέψει την πόλη. Τι έκαναν τότε λοιπόν; Όλος ο λαός τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόταν ολόψυχα. Και επειδή προσεύχονταν όλοι, ο Θεός τους λυπήθηκε. Και τώρα που μας απειλούν οι βροχές, είναι πολλοί αυτοί που προσεύχονται και ικετεύουν τον Κύριο;

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς!

Πως να ονομάζει ο Πειραιώς τα πράγματα με το όνομά τους όταν ο ίδιος συμμετέχει και προσκυνάει αυτούς που καταγγέλλει;

 

Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους φορείς

Γεώργιος Αποστολάκης

Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για την «Οικουμενική Κίνηση» περιέχει ορθές επισημάνσεις για τον δογματικό σχετικισμό, τις ασάφειες των διαλόγων και τον κίνδυνο να εμφανίζεται η ενότητα ως ήδη επιτευγμένη. Αλλά η κριτική μένει μετέωρη όσο μιλά για μια απρόσωπη «Κίνηση» και δεν λέει καθαρά τι είναι ο οικουμενισμός, ποιοι τον προωθούν και ποιες συγκεκριμένες πράξεις τους τον εκφράζουν.

Η λεγόμενη «Οικουμενική Κίνηση» είναι ο σύγχρονος οικουμενισμός: η προσπάθεια να οικοδομηθεί χριστιανική ενότητα με διαχριστιανικούς διαλόγους, κοινές προσευχές και συμβολικές συμπράξεις, ενώ θεμελιώδεις δογματικές διαφορές παραμένουν. Δεν πρόκειται απλώς για ευγενική επικοινωνία ή για συνεργασία σε κοινωνικά ζητήματα. Όταν η κοινή παρουσία, οι συμπροσευχές και η κοινή ευλογία καλλιεργούν την εντύπωση ότι οι διαιρέσεις είναι σχεδόν λυμένες, διακυβεύεται η σαφής ομολογία της Ορθοδόξου πίστεως.

Από αυτή την άποψη, ο οικουμενισμός είναι παναίρεση: δεν προσβάλλει ένα μόνο δόγμα, αλλά υπονομεύει το κριτήριο με το οποίο διακρίνεται η αλήθεια από την πλάνη. Αυτή είναι η θεολογική κρίση που συνδέεται με την αυστηρή καταδίκη του οικουμενισμού από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον οποίο η ανακοίνωση της Μητροπόλεως «ξεχνάει». Το ερώτημα προς τη Μητρόπολη είναι ακριβώς γιατί, ενώ περιγράφει τους κινδύνους της οικουμενιστικής πρακτικής, δεν διατυπώνει καθαρά τη θέση αυτή.

Επειδή μας κατηγορούν ότι λέμε παραμύθια: Καρδινάλιος μοιράζει Αντίδωρο στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Άαχεν Γερμανίας [Βίντεο]

Για να μην ξεχνάμε όσα έχουν γίνει και γίνονται: «Θα τρελαθώ! Δεν υπάρχει αυτό που ζώ»!!!

Ἀθῶοι φονιάδες καὶ κακοῦργοι ἀναίσθητοι

 

Κόντογλου Φώτης

Μαθαίνει κανένας τὰ κακουργήματα ποὺ γίνουνται σήμερα, κι ἀνατριχιάζει περισσότερο ἀπ’ ἄλλη φορά, ἀπὸ τὴν ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ἀπάθεια, ἀπὸ τὴν πώρωση ποὺ ἔχουνε κεῖνοι ποὺ τὰ κάνουνε, σὰν νὰ εἶναι ἀληθινοὶ σατανάδες, καὶ σὰν νὰ εἶναι ὁ σκοτωμὸς ἡ φυσικὴ τροφὴ τῆς ψυχῆς τους.

Ἄλλη φορά οἱ φονιάδες σκοτώνανε, οἱ περισσότεροι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουνε, μέσα στὴ ζάλη τους. Ἕνα σύννεφο ἀπὸ θυμὸ ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τὰ μάτια τους γιὰ μία στιγμή. Μὰ ὕστερα σκόρπιζε αὐτὸ τὸ σύννεφο, τὰ μάτια τους καθαρίζανε, καὶ μετανιώνανε. Πολλὲς φορὲς κλαίγανε, θέλανε νὰ σκοτωθοῦνε, ντρεπόντανε τὸν κόσμο. Τώρα οἱ φονιάδες, κ’ οἱ ἄλλοι ποὺ κάνουνε κακὲς πράξεις, εἶναι ὁλότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, ἀναίσθητοι σατανάδες, βουβοὶ καὶ ψυχροὶ κακοῦργοι. Καὶ τί; Μικροὶ καὶ μεγάλοι, χωριάτες καὶ σπουδαγμένοι! Ἕνα πράγμα φοβερό!

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ κάνανε νὰ θυμηθῶ κάποιους φονιάδες, ποὺ ἔζησα μαζί τους τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουνα πολὺ νέος, καὶ ποὺ εἴχανε κάνει τὴν ἁμαρτία τοῦ σκοτωμοῦ μέσα στὴν ἄναψη τῆς ψυχῆς τους. Αὐτοὶ ἤτανε ζεστοὶ φονιάδες, νὰ ποῦμε, δὲν ἤτανε ψυχροί, σὰν τοὺς περισσότερους σημερινούς. Ἔνιωθες πὼς ἤτανε ἄνθρωποι σὰν κ’ ἐσένα κι ὄχι φίδια κρύα, ὅπως εἶναι οἱ σημερινοὶ φονιάδες, χωρὶς καρδιά, ἐκτρώματα βουβά, παγωμένα, ὁλότελα ξένα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, ἐκείνους τοὺς παλιοὺς φονιάδες τοὺς λέγω ἀθώους φονιάδες, μπροστὰ στοὺς καινούργιους, ποὺ εἶναι, οἱ περισσότεροι, κακοῦργοι μέχρι κόκκαλο, σατανόψυχοι, ἀμετανόητοι.

Σοί, Κύριε! Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πρίν ἀπό τό τέλος κάθε δέησης, καί ὅταν ὁ ἱερεύς προτρέπει τόν λαό λέγοντας «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ὁ λαός ἀπαντάει: «Σοί, Κύριε». «Σέ σένα Κύριε».

Αὐτές οἱ λέξεις εἶναι πολύ γνωστές. Καί εὔκολα τίς θυμόμαστε.Καί κάθε Χριστιανός μπορεῖ νά τίς χρησιμοποιεῖ σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς του.

Ὅταν ἔχεις ὑγεία, καί πηγαίνουν καλά οἱ δουλειές σου, πές μέ ὅλη σου τήν καρδιά: «Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί λένε καλά λόγια γιά σένα, πές ἀπό μέσα σου:«Αὐτά δέν ἀξίζουν νά ἀποδοθοῦν σέ μένα, ἀλλά Σοί, Κύριε». «Σέ Σένα», Κύριε, ὀφείλουμε τήν εὐχαριστία.

Από το «Εἰς δόξαν Θεοῦ» στο «εἰς δόξαν ἡμῶν»!!!

Πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε προσωπική καλλιτεχνική παράσταση;

Όσα ορθότατα επισημαίνει το κείμενο, ισχύουν και για ιερείς που συνέχεια με φωτογραφίες και συνεχή αναφορά των δραστηριότητών τους αυτοεπαινούνται και αυτοπροβάλλονται, που αντί να κουραστούν να κατηχήσουν δημοσιεύουν βίντεο τεχντής νοημοσύνης για Αγίους και εκκλησιαστικά θέματα, που άφησαν την διακονία και πέρασαν στην αυτοανάδειξη.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Μια ολοένα εντονότερη τάση να προσαρμόζεται το ιερό στους κανόνες της εποχής της προβολής, της προσωπικής αναγνωρισιμότητας και της αδιάκοπης αναζήτησης εντυπώσεων.

Η περίπτωση του π. Νικοδήμου Καβάρνου είναι χαρακτηριστική αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό. Το ζήτημα αφορά μια γενικότερη τάση παρουσίασης της εκκλησιαστικής ψαλτικής μέσα από ολοένα πιο εντυπωσιακές μουσικές και σκηνοθετικές επιλογές, με αποκορύφωμα πριν λίγες μέρες την απόδοση του «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας» στη μελωδία του «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και τις φωνητικές εξάρσεις στην επίκληση «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».

Εκ των πραγμάτων εύλογα γεννάται το ερώτημα, πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε προσωπική καλλιτεχνική παράσταση; Επίσης πότε η φωνή παύει να υπηρετεί την προσευχή και αρχίζει να διεκδικεί η ίδια τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

                                         

Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον (1). 

«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον». 

«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος». 

Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους. 

Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην. 

Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς. 

 «Ἐγένετο δέ ἀποθανεῖν τόν πτωχόν καί ἀπενεχθῆναι ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τόν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ». 

Κυριακή Ε’ Λουκά: Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                    

(Λουκ. ιστ’ 19-31)

Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον.

Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν.

Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά δίνουν στο τρομερό κόστος τα επίθετα «δικαιοσύνη» ή «πατριωτισμός» ή κάποιο άλλο βολικό όνομα. Το μόνο που δε λένε ποτέ, είναι πως συνιστά παραφροσύνη να πεθαίνουν πρόβατα για μια αγκαλιά χόρτα, όταν τα χόρτα είναι εκεί για να στηρίξουν τη ζωή, όχι για άλλο λόγο.

Κόλασι – παράδεισος. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

                        

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑπῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα. Πίστευαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι. Τὰ πίστευαν αὐτὰ τότε.

Σήμερα; Ὤ σήμερα! Αἰώνας ἀπιστίας. Οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν· ὑπάρχουν μάλιστα μερικοὶ ἄθεοι, ποὺ ἅμα τοὺς πῇς ὅτι ὑπάρχει κόλασι καὶ παράδεισος, ἐμπαίζουν καὶ λένε· Κόλασι – παράδεισος παραμύθια τῶν γερόντων· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος… Σ᾿ αὐτὸ τὸν ἰσχυρισμὸ ἀπαντᾷ σήμερα τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 16,19-31), ποὺ περιέχει μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μᾶς διηγεῖται τὴ ζωὴ δυὸ ἀνθρώπων· πῶς ἔζησαν ἐδῶ σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, καὶ πῶς ζοῦν τώρα στὸν ἄλλο κόσμο. Μᾶς διηγεῖται γιὰ ἕνα πλούσιο καὶ γιὰ ἕνα φτωχό. Εἶνε γνωστὴ ἡ παραβολή· ἂς μὴν τὴν ἐπαναλάβω.

Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ πλούσιος πῆγε στὴν κόλασι, ὁ φτωχὸς πῆγε στὸν παράδεισο.