Ψυχασθένεια και Δαιμονισμός
του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα
ΓΕΝΙΚΑ: Δαιμονισμός είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο βρίσκεται υπό τον έλεγχο μοχθηρού υπερφυσικού όντος. Οι περιγραφές περιλαμβάνουν απώλεια μνήμης ή προσωπικότητας, μυϊκούς σπασμούς ή αδυναμία. Περιγραφές αναφέρουν πρόσβαση σε μυστικά άλλων, ομιλία αγνώστων γλωσσών, αλλαγή στη φωνή, την έκφραση, τη δομή του προσώπου, εμφάνιση αμυχών, δαγκωματιών ή τραυματισμών και υπερφυσική δύναμη. Ο δαιμονισμένος χάνει κάθε δυνατότητα αυτοελέγχου, ώσπου να ελευθερωθεί, συνήθως με εξαναγκασμό μέσω της διαδικασίας εξορκισμού. Στη διάρκεια του δαιμονισμού παρατηρείται απώλεια μνήμης, διαταραχές προσωπικότητας, λιποθυμίες και άλλα, τα οποία μοιάζουν με κρίσεις επιληψίας, γι’ αυτό συχνά υπάρχουν διαμάχες μεταξύ επιστήμης και εκκλησίας πάνω στο θέμα αυτό.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Από την αρχαιότητα οι λαοί είχαν να κάνουν με κακόβουλα πνεύματα που έμπαιναν στα σώματα τους και προκαλούσαν διάφορες ασθένειες. Κάθε πολιτισμός είχε αναφορές για καταλήψεις από δαιμονικά όντα και τελετουργικά εξορκισμού. Βαβυλώνιοι, Ακκάδιοι, Ασσύριοι, Ινδοί, ήταν εξοικειωμένοι με το φαινόμενο και ανέπτυσσαν τρόπους καταπολέμησης, όπως προσευχές και ξόρκια. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν περιστατικά «εθελοντικής» κατάληψης, μιας που οι πιστοί καλούσαν τους θεούς να μπουν μέσα τους. Ιέρειες του Απόλλωνα εισέπνεαν φύλλα βοτάνων για να μπει ο θεός μέσα τους και να δώσει τους χρησμούς του. Οι πρωτόγονοι πίστευαν πως τα πνεύματα έκλεβαν ανθρώπινες ψυχές φέρνοντας κακοτυχία. Οι σαμάνοι αναλάμβαναν να βρουν το χαμένο πνεύμα του ανθρώπου και να διώξουν το κακό. Στη διάρκεια της κατάληψης οι ιερείς αναλάμβαναν να διώξουν τα κακά πνεύματα απο τους δαιμονισμένους με διάφορους τρόπους προκαλώντας πόνο, πολλές φορές μαστιγώνοντας τους ανθρωπους.
